Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου - Ιστορικό εκδόσεων

Evaglap: '''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος, στην Δόξα Έβρου, στην Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος.

2024-07-14T10:01:07Z

'''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος, στην Δόξα Έβρου, στην Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος.

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 04:01, 14 Ιουλίου 2024
Γραμμή 47:		Γραμμή 47:
	-----------------------------		-----------------------------

	''Κάθε αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου θα πρέπει να αναφέρει ως πηγή την ιστοσελίδα '''«Ιερομάρτυρες»''' καθώς επίσης και την συγγραφέα του '''[https://evaggelialappa.gr/resume Ευαγγελία Κ. Λάππα]'''.''		''Κάθε αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου θα πρέπει να αναφέρει ως πηγή της αναδημοσίευσης, την ιστοσελίδα '''«Ιερομάρτυρες»''', καθώς επίσης και την αρθρογράφο - συγγραφέα του άρθρου, '''[https://evaggelialappa.gr/resume Ευαγγελία Κ. Λάππα]'''.''

Evaglap: '''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος, στην Δόξα Έβρου, στην Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος.

2024-07-14T09:06:43Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 03:06, 14 Ιουλίου 2024
Γραμμή 46:		Γραμμή 46:

	-----------------------------		-----------------------------

			''Κάθε αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου θα πρέπει να αναφέρει ως πηγή την ιστοσελίδα '''«Ιερομάρτυρες»''' καθώς επίσης και την συγγραφέα του '''[https://evaggelialappa.gr/resume Ευαγγελία Κ. Λάππα]'''.''

Evaglap: '''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος, στην Δόξα Έβρου, στην Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος.

2024-06-26T12:50:28Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 06:50, 26 Ιουνίου 2024
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
	{{Infobox holy martyr		{{Infobox holy martyr
	\| autonumber = 100151		\| autonumber = 100151
	\| name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου		\| name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου
	\| last_name = Παπακωνσταντίνου		\| last_name = Παπακωνσταντίνου
	\| first_name = Παναγιώτης		\| first_name = Παναγιώτης
	\| city_of_origin = [[:Κατηγορία:Δόξα Έβρου\|Δόξα]]		\| city_of_origin = [[:Κατηγορία:Δόξα Έβρου\|Δόξα]]
	\| county_of_origin = [[:Κατηγορία:Έβρου\|Έβρου]]		\| county_of_origin = [[:Κατηγορία:Έβρου\|Έβρου]]
	\| date_of_birth = 1884		\| date_of_birth = 1884
	\| ecclesiastical_office = [[:Κατηγορία:Ιερεύς\|Ιερεύς]], [[:Κατηγορία:Εφημέριος\|Εφημέριος]]		\| ecclesiastical_office = [[:Κατηγορία:Ιερεύς\|Ιερεύς]], [[:Κατηγορία:Εφημέριος\|Εφημέριος]]
	\| ecclesiastical_area = [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος\|Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]]		\| ecclesiastical_area = [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος\|Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]]
	\| place_of_sacrifice = Δόξα Έβρου		\| place_of_sacrifice = Δόξα Έβρου
	\| date_of_sacrifice = [[:Κατηγορία:02 Απριλίου\|02 Απριλίου]] [[:Κατηγορία:1947\|1947]]		\| date_of_sacrifice = [[:Κατηγορία:02 Απριλίου\|02 Απριλίου]] [[:Κατηγορία:1947\|1947]]
	}}		}}

			'''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε [[:Κατηγορία:Ιερεύς\|Ιερεύς]] και [[:Κατηγορία:Εφημέριος\|Εφημέριος]], στην Δόξα Έβρου, στην [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος\|Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]].
	'''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε [[:Κατηγορία:Ιερεύς\|Ιερεύς]] και [[:Κατηγορία:Εφημέριος\|Εφημέριος]] (Δόξα Έβρου) στην [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος\|Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]].

	==Βιογραφικό==		==Βιογραφικό==
Γραμμή 23:		Γραμμή 22:
	Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']], σελ. 443 – 444.</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']], σελ. 444.</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']], σελ. 443 – 444.</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']], σελ. 444.</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	Στις 2 Απριλίου 1947, το μεσονύκτιο, εξακόσιοι πάνοπλοι συμμορίτες πολιόρκησαν το χωριό και, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση των εθνικοφρόνων, εισήλθαν μέσα. Από τους πρώτους που συνέλαβαν ήταν ο π. Παναγιώτης<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον οποίο πυροβόλησαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref> και, ενώ ξεψυχούσε<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον έσυραν και τον πέταξαν στην φωτιά, που είχαν ανάψει εκεί<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, γύρω από την οποία χόρεψαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Στις 2 Απριλίου 1947, το μεσονύκτιο, εξακόσιοι πάνοπλοι συμμορίτες πολιόρκησαν το χωριό και, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση των εθνικοφρόνων, εισήλθαν μέσα. Από τους πρώτους που συνέλαβαν ήταν ο π. Παναγιώτης<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον οποίο πυροβόλησαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref> και, ενώ ξεψυχούσε<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον έσυραν και τον πέταξαν στην φωτιά, που είχαν ανάψει εκεί<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, γύρω από την οποία χόρεψαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	==Φωτογραφίες ==		==Φωτογραφίες ==


	==Βιβλιογραφία==		==Βιβλιογραφία==
	* ([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ Έκδοση (Α΄ Έκδοση: 1959), σελ. 443 - 444.~~<br/>~~		* ([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ Έκδοση (Α΄ Έκδοση: 1959), σελ. 443 - 444.


	==Παραπομπές==		==Παραπομπές==
	<references />		<references />
Γραμμή 43:		Γραμμή 41:
	[[Κατηγορία:Έβρου]]		[[Κατηγορία:Έβρου]]

			<div id='CustomDisplayTitle' style='display: none;'>Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου [† 02 Απριλίου 1947]</div>{{DISPLAYTITLE:Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης}}

	~~<div id='CustomDisplayTitle' style='display: none;'>Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου [† 02 Απριλίου 1947]</div>~~{{~~DISPLAYTITLE~~:~~Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης~~}}		{{DEFAULTSORT:Παπακωνσταντινου, Παναγιωτης}}

	~~{{DEFAULTSORT:Παπακωνσταντίνου, Παναγιώτης}}~~		-----------------------------

Evaglap στις 19:47, 21 Ιουνίου 2024

2024-06-21T19:47:43Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 13:47, 21 Ιουνίου 2024
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
	{{Infobox holy martyr		{{Infobox holy martyr
	\| autonumber = 100151		\| autonumber = 100151
	\| name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου		\| name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου
	\| last_name = Παπακωνσταντίνου		\| last_name = Παπακωνσταντίνου
	\| first_name = Παναγιώτης		\| first_name = Παναγιώτης
	\| city_of_origin = [[:Κατηγορία:Δόξα Έβρου\|Δόξα]]		\| city_of_origin = [[:Κατηγορία:Δόξα Έβρου\|Δόξα]]
	\| county_of_origin = [[:Κατηγορία:Έβρου\|Έβρου]]		\| county_of_origin = [[:Κατηγορία:Έβρου\|Έβρου]]
	\| date_of_birth = 1884		\| date_of_birth = 1884
	\| ecclesiastical_office = [[:Κατηγορία:Ιερεύς\|Ιερεύς]], [[:Κατηγορία:Εφημέριος\|Εφημέριος]]		\| ecclesiastical_office = [[:Κατηγορία:Ιερεύς\|Ιερεύς]], [[:Κατηγορία:Εφημέριος\|Εφημέριος]]
	\| ecclesiastical_area = [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος\|Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]]		\| ecclesiastical_area = [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος\|Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]]
	\| place_of_sacrifice = Δόξα Έβρου		\| place_of_sacrifice = Δόξα Έβρου
	\| date_of_sacrifice = [[:Κατηγορία:02 Απριλίου\|02 Απριλίου]] [[:Κατηγορία:1947\|1947]]		\| date_of_sacrifice = [[:Κατηγορία:02 Απριλίου\|02 Απριλίου]] [[:Κατηγορία:1947\|1947]]
	}}		}}

Γραμμή 17:		Γραμμή 17:

	==Βιογραφικό==		==Βιογραφικό==
	Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και ~~ὅταν~~ πέθανε ὁ πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή ~~καὶ~~ τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.		Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και όταν πέθανε ο πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή και τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.

	Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ ~~έκδοση~~ (Α΄ ~~έκδοση~~: 1959), σελ. 443.~~</ref>~~ Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”»~~<ref>~~[[Βιβλίο:~~Β005~~\|''ο. π.'']]</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω τὸ λόγο του Θεού ~~καὶ~~ όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ Έκδοση (Α΄ Έκδοση: 1959), σελ. 443. Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”». ([[Βιβλίο:\|''ο. π.'']])</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω το λόγο του Θεού και όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 443 – 444.]]</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 444.]]</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']], σελ. 443 – 444.</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']], σελ. 444.</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	Στις 2 Απριλίου 1947, το μεσονύκτιο, εξακόσιοι πάνοπλοι συμμορίτες πολιόρκησαν το χωριό και, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση των εθνικοφρόνων, εισήλθαν μέσα. Από τους πρώτους που συνέλαβαν ήταν ο π. Παναγιώτης<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον οποίο πυροβόλησαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref> και, ενώ ξεψυχούσε<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον έσυραν και τον πέταξαν στην φωτιά, που είχαν ανάψει εκεί<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, γύρω από την οποία χόρεψαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Στις 2 Απριλίου 1947, το μεσονύκτιο, εξακόσιοι πάνοπλοι συμμορίτες πολιόρκησαν το χωριό και, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση των εθνικοφρόνων, εισήλθαν μέσα. Από τους πρώτους που συνέλαβαν ήταν ο π. Παναγιώτης<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον οποίο πυροβόλησαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref> και, ενώ ξεψυχούσε<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, τον έσυραν και τον πέταξαν στην φωτιά, που είχαν ανάψει εκεί<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>, γύρω από την οποία χόρεψαν<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	~~<div id='FileFighterBiography'></div>~~

	~~<div id='CustomFighterBiography'></div>~~

	==Φωτογραφίες ==		==Φωτογραφίες ==
	~~<gallery class="center">~~
	~~</gallery>~~


	==Βιβλιογραφία==		==Βιβλιογραφία==
	* ([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949, Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ ~~έκδοση~~ (Α΄ ~~έκδοση~~: 1959), σελ. 443 - 444.<br/>		* ([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ Έκδοση (Α΄ Έκδοση: 1959), σελ. 443 - 444.<br/>

Evaglap στις 19:41, 26 Μαΐου 2024

2024-05-26T19:41:39Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 13:41, 26 Μαΐου 2024
Γραμμή 19:		Γραμμή 19:
	Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή καὶ τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.		Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή καὶ τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.

	Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ έκδοση (Α΄ έκδοση: 1959), σελ. 443.</ref> Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”»<ref>([[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']])</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω τὸ λόγο του Θεού καὶ όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ έκδοση (Α΄ έκδοση: 1959), σελ. 443.</ref> Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω τὸ λόγο του Θεού καὶ όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 443 – 444.]]</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 444.]]</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 443 – 444.]]</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 444.]]</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

Evaglap στις 19:41, 26 Μαΐου 2024

2024-05-26T19:41:10Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 13:41, 26 Μαΐου 2024
Γραμμή 19:		Γραμμή 19:
	Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή καὶ τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.		Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή καὶ τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.

	Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ έκδοση (Α΄ έκδοση: 1959), σελ. 443. Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”». ([[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']])</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω τὸ λόγο του Θεού καὶ όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005\|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ έκδοση (Α΄ έκδοση: 1959), σελ. 443.</ref> Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”»<ref>([[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']])</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω τὸ λόγο του Θεού καὶ όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

	Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 443 – 444.]]</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 444.]]</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.		Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 443 – 444.]]</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'', σελ. 444.]]</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005\|''ο. π.'']]</ref>.

Evaglap: Νέα σελίδα με '{{Infobox holy martyr | autonumber = 100151 | name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου | last_name = Παπακωνσταντίνου | first_name = Παναγιώτης | city_of_origin = Δόξα | county_of_origin = Έβρου | date_of_birth = 1884 | ecclesiastical_office = :Κατη...'

2024-05-26T19:38:30Z

Νέα σελίδα με '{{Infobox holy martyr | autonumber = 100151 | name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου | last_name = Παπακωνσταντίνου | first_name = Παναγιώτης | city_of_origin = Δόξα | county_of_origin = Έβρου | date_of_birth = 1884 | ecclesiastical_office = :Κατη...'

Νέα σελίδα

{{Infobox holy martyr
| autonumber = 100151
| name = Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου
| last_name = Παπακωνσταντίνου
| first_name = Παναγιώτης
| city_of_origin = [[:Κατηγορία:Δόξα Έβρου|Δόξα]]
| county_of_origin = [[:Κατηγορία:Έβρου|Έβρου]]
| date_of_birth = 1884
| ecclesiastical_office = [[:Κατηγορία:Ιερεύς|Ιερεύς]], [[:Κατηγορία:Εφημέριος|Εφημέριος]]
| ecclesiastical_area = [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος|Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]]
| place_of_sacrifice = Δόξα Έβρου
| date_of_sacrifice = [[:Κατηγορία:02 Απριλίου|02 Απριλίου]] [[:Κατηγορία:1947|1947]]
}}

'''Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης''' (1884 - † 02 Απριλίου 1947). Διετέλεσε [[:Κατηγορία:Ιερεύς|Ιερεύς]] και [[:Κατηγορία:Εφημέριος|Εφημέριος]] (Δόξα Έβρου) στην [[:Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος|Ιερά Μητρόπολη Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]].

==Βιογραφικό==
Ο π. Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο χωριό Δόξα Διδυμοτείχου το 1884. Ήταν γιος Ιερέως. Έγινε δάσκαλος στο χωριό και ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του. Εργάσθηκε από ζήλο για τὴν πνευματική προκοπή καὶ τὴν εθνική καλλιέργεια των ενοριτών του.

Μετά την Κατοχή, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου του, οι κομμουνιστές τον κάλεσαν στο σχολείο και του επέβαλαν να μιλήσει υπέρ του Κομμουνισμού<ref>([[Βιβλίο:Β005|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, ''Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949'', Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ έκδοση (Α΄ έκδοση: 1959), σελ. 443. Μάλιστα, ο γιος του π. Παναγιώτη μαρτυρεί ότι «οι αναρχοκομμουνισταί ήρχισαν εἰς τὰ χωριά να καλούν τοὺς Ιερείς και τους προκρίτους καὶ να ζητούν απ᾿ αυτούς να τοὺς ακολουθήσουν. Όταν δὲ ηρνείτο κανείς, τον εχαρακτήριζον “μαύρην αντίδρασιν”». ([[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']])</ref>. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν είμαι εις θέσιν να κάμω πολιτικούς λόγους. Είμαι υπηρέτης και δούλος του Θεού. Κάθε Κυριακή και εορτή κηρύττω τὸ λόγο του Θεού καὶ όποιος θέλει ας έλθει εἰς την εκκλησίαν να ακούσει τί λέγω»<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>. Τότε, ο υπεύθυνος είπε σκυθρωπασμένος: «Να, η μεγάλη αντίδραση! Αυτός θέλει σφάξιμο»<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>.

Λίγο καιρό αργότερα, δύο ομάδες οπλισμένων συμμοριτών περικύκλωσαν κρυφά την οικία του Ιερέως και μερικοί εισήλθαν στο υπόγειο, με σκοπό να τους σκοτώσουν όλους μέσα εκεί. Μόλις, όμως, εισήλθαν στην αυλή, άρχισε να γαυγίζει ο σκύλος, ξύπνησε η οικογένεια του π. Παναγιώτη και φώναξε τους γείτονες, οι οποίοι κατόρθωσαν να διώξουν τους συμμορίτες<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'', σελ. 443 – 444.]]</ref>. Οι τελευταίοι, όμως, δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'', σελ. 444.]]</ref>. Γι αυτό τον λόγο, πολλοί προέτρεπαν τον π. Παναγιώτη να φύγει, αλλά εκείνος τους απαντούσε: «Εγώ, παιδιά μου, δεν φεύγω από κοντά από τα πρόβατά μου. Θα πεθάνω εγώ πρώτα και ύστερα σεις»<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>.

Στις 2 Απριλίου 1947, το μεσονύκτιο, εξακόσιοι πάνοπλοι συμμορίτες πολιόρκησαν το χωριό και, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση των εθνικοφρόνων, εισήλθαν μέσα. Από τους πρώτους που συνέλαβαν ήταν ο π. Παναγιώτης<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>, τον οποίο πυροβόλησαν<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref> και, ενώ ξεψυχούσε<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>, τον έσυραν και τον πέταξαν στην φωτιά, που είχαν ανάψει εκεί<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>, γύρω από την οποία χόρεψαν<ref>[[Βιβλίο:Β005|''ο. π.'']]</ref>.

<div id='FileFighterBiography'></div>

<div id='CustomFighterBiography'></div>

==Φωτογραφίες ==
<gallery class="center">
</gallery>

==Βιβλιογραφία==
* ([[Βιβλίο:Β005|Β005]]) Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1940 – 1949, Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, Μάρτιος 2009, Β΄ έκδοση (Α΄ έκδοση: 1959), σελ. 443 - 444.<br/>

==Παραπομπές==
<references />

[[Κατηγορία:Ιερομάρτυρες]]
[[Κατηγορία:02 Απριλίου]]
[[Κατηγορία:1947]]
[[Κατηγορία:Ιερεύς]]
[[Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Διδυμότειχου και Ορεστιάδος]]
[[Κατηγορία:Δόξα Έβρου]]
[[Κατηγορία:Έβρου]]

<div id='CustomDisplayTitle' style='display: none;'>Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου [† 02 Απριλίου 1947]</div>{{DISPLAYTITLE:Παπακωνσταντίνου Παναγιώτης}}

{{DEFAULTSORT:Παπακωνσταντίνου, Παναγιώτης}}